Het Financieele Dagblad, 28 augustus 2015

Frank van den Heuvel gebruikt in het FD van 25 augustus de trias politica als argument om de klimaatzaak aan de politiek over te laten.

Zijn betoog is echter gebouwd op twee drogredenen. Ten eerste komt hij met een vals dilemma of beter gezegd vals trilemma. Hij beweert namelijk dat duurzaamheid, leveringszekerheid en betaalbaarheid van energie elkaar uitsluiten, net als de gescheiden machten in de trias politica.

Het trio duurzaamheid, leveringszekerheid en betaalbaarheid is een door de fossiele energie-industrie bedacht evenwicht, dat in tegenstelling tot Montesquieus trias politica niet langer stand houdt. Duurzame energie herbergt inmiddels alle drie in zich.

Ten tweede besliste de rechter in de klimaatzaak niet over duurzaamheid, zoals Van den Heuvel beweert, maar over de zorgplicht van de Nederlandse overheid ten opzichte van haar burgers (in het tegengaan van gevaarlijke klimaatverandering).

Wanneer zijn eigen gemeente een gevaarlijk gat in zijn straat niet repareert, kan Van den Heuvel ook naar de rechter stappen. De rechter zal gemeente dan manen dat gat te dichten en niet zijn eis afdoen als een politieke afweging.

De rechter is dus niet op de stoel van de politiek gaan zitten. De rechter is op de stoel van de rechter gaan zitten, precies zoals Montesqieu het enkele eeuwen geleden heeft bedoeld. Vanaf die stoel maant hij de Nederlandse overheid haar zorgplicht na te komen.

Mark van Baal, Amsterdam

Follow This, beweging van aandeelhouders Shell die willen dat Shell overstapt op duurzame energie