Bill Clinton stopte in zijn laatste jaar als president van de Verenigde Staten veel energie in het Midden Oosten. Tijdens de nadagen van zijn presidentschap verscheen daarom een cartoon van Clinton, de Palestijnse leider Yasser Arafat en de Israëlisch premier Ehud Barak. Clinton probeert de kemphanen aan de haren mee te trekken over een finishlijn. Achter de finishlijn staat Monika Lewinsky te wachten met een bos bloemen. We kennen nu de uitkomst: Bill Clinton wordt niet herinnerd als vredestichter in Midden Oosten, maar als de president van de Lewinsky-affaire.

De huidige president van de Verenigde Staten heeft hele andere zorgen, maar hij zal niet minder nadenken over zijn legacy. Hoe wil Barack Obama worden herinnerd? Als de eerste zwarte president? Als de president die alle Amerikanen een ziektekostenverzekering bezorgde? Mijn hoop is dat Obama wil worden herinnerd als de president die klimaatverandering beëindigde door de wereld achter een wereldwijd klimaatakkoord te scharen.

De eerste signalen dat hij daar aan werkt zijn er. Obama is een verklaard aanhanger van het 2-graden-scenario, waar de meeste landen tijdens de klimaatconferentie in Kopenhagen in 2009 voor tekenden. Wanneer de wereld meer dan 2 graden opwarmt, zijn de klimaatrampen in zijn ogen niet te overzien. In 2014 sloten Obama en de Chinese president Xi Jinping een historisch klimaatakkoord. In hetzelfde jaar zei Obama in een interview over fossiele brandstoffen doodleuk: “We kunnen niet alles verbranden.” Volgens Bloomberg Business de verreikendste uitspraak ooit gedaan door een Amerikaanse president. “En toch lijkt niemand hem te hebben opgemerkt,” voegt de website er aan toe.

Obama en Jinping hoeven zich geen zorgen te maken over de volgende verkiezingen, maar ook andere politici hoeven niet meer terug te deinzen voor milieumaatregelen. Lange tijd dachten politici te moeten kiezen tussen economische groei en milieumaatregelen. Die keuze is een vals dilemma geworden, omdat duurzame energie steeds goedkoper wordt en banen oplevert. Duitsland laat bijvoorbeeld zien dat duurzame energie en economische groei uitstekend samen gaan. Al Gore’s uitspraak “Het minimum van wat wetenschappelijk noodzakelijk is, is groter dan het maximum dat politiek haalbaar is,” is achterhaald.

Zonder wereldwijd klimaatakkoord, waar nu zelfs de oliemaatschappijen voor pleiten, komt de overgang van fossiele naar duurzame energie er ook, simpelweg omdat duurzame energie steeds goedkoper en fossiele energie steeds duurder wordt, maar ik hoop dat het Obama lukt om deze overgang te versnellen met een wereldwijd klimaatakkoord. Een akkoord in Parijs kan de erfenis van Barack Obama worden, zodat hij zijn laatste dag als machtigste man van de wereld kan afsluiten met: “We’ll always have Paris.”

Mark van Baal is energiejournalist en oprichter van Follow This, een beweging van aandeelhouders van Shell die Shell wil bewegen een duurzaam energiebedrijf te worden.

Lees de hoop voor Parijs van Pauline Westendorp en Peer de Rijk op Energydots – The road to Paris.